de basic

Jan Eringa – we mogen hem toch wel de godfather van DEBASIC noemen – deed ons een paar maanden geleden een offer we couldn’t refuse. Met de hele band een weekendje naar Vlieland, volledig verzorgd door Jan.  En aldus geschiedde.

Zaterdagochtend om 8 uur haalde Tsjalling,  Rob en mij (Janne Marije) op in zijn nieuwe snelle BMW. Dat was lang geen slecht begin van het weekend.  Aangekomen in Harlingen troffen we al snel de rest van de band: Gijs , IJsbrand, Jitze, Kees, Maaike, Paul, Sten, en Theo. Frans lag nog lekker te pitten om zich ’s middags bij het gezelschap te voegen.

De overtocht was relaxed. Onder het genot van een kopje koffie en hier en daar een gevulde koek werden we langzaam wakker. Rond half 11meerden we aan op Vlieland. Hier stond Jan ons al op te wachten, gekleed in een jas met een capuchon waarmee je zelfs de zwaarste Siberische winter kunt trotseren. Het leek een bar weekend te worden. Jan dirigeerde ons naar hotel ‘de Veerman’, waar hij een overnachting voor ons had geregeld. Hier hebben we ons spullen gedumpt en de kamers geïnspecteerd. Die zagen er prima uit. Voor Maaike en mij kwam het onvermijdelijke moment waarop de hakjes moesten worden ingeruild voor wandelschoenen. Je bent vrouw, of je bent het niet.

Vervolgens hebben we een lekkere wandeling gemaakt naar het huis van Jan en Marietje. Marietje had een lekkere lunch voor ons bereid. Na de lunch begon Jan driftig te bellen. Hij bleek te wachten op Bojan. Een heel vriendelijke Tsjech die een speurtocht kwam brengen. Achter elkaar vertrokken we in groepjes van vier. De speurtocht was heel vermakelijk en zo nu en dan nog moeilijk ook. Vooral het oplossen van de omschrijvingen waarbij we plaatsnamen moesten bedenken bleek pittig. Neem nou: “Een oversteekplaats voor kruipende dieren”. De meeste big bandleden bleken een behoorlijk associatief vermogen te bezitten. Met name Jitze die, na een heerlijk gluhweintje (waar Jan ook weer voor gezorgd had), de prachtige plaats “Sluismol” – wie kent het niet – opperde. Ook Kees deed een leuke poging met “Krabbendijke”.* Tsjalling en ik waren beter in het onderdeel traptreden tellen. Was het nu 110?  “Ja, do seist toch krekt 109?” Dan nog maar een keer.

De speurtocht kwam uit bij het huis van Jan en Marietje. We dronken een borrel en rond zes uur begaven we ons naar restaurant “Zeezicht”. Ook hier liet Jan ons niet verkommeren en kregen we een captains dinner voorgeschoteld. We hadden het toetje nog maar kwalijk  op, of het volgende onderdeel van het teambuildingsweekend diende zich al weer aan: een Ierse muziekfilm in het plaatselijke filmhuis. Bojan wachtte ons op bij het Vlielandse filmhuis. In een gezellig klein zaaltje draaide de film “Once”. De locals waren voor mijn gevoel ietwat overdonderd door zo’n binnenstormende big band die net een captains dinner naar binnen heeft gewerkt. Het was een ontroerende film, waar sommige vrouwen uit de band het niet droog bij hielden. Gelukkig waren daar de mannen die, geheel tegen ieders verwachting in, een verfrommeld zakdoekje uit hun broekzak tevoorschijn toverden. Dat is pas teambuilding.

Het was tijd voor een biertje. We belandden in de kroeg. Ik zei al dat we een associatief gezelschap bleken, en dat werd in de kroeg alleen maar beter. We filosofeerden over een geschikte act op het aankomende kleedgala. Van Huub van der Lubbe tot Belle Perez, vele artiesten passeerden de revue. Hulplijnen riepen zelfs Helmut Lotti (bedankt voor je input Frank!). De avond op Vlieland werd nacht. De eerste leden hielden het voor gezien. Wij namen nog een drankje. Jan vertrok op zijn oude weduwe (een bijzonder en memorabel gezicht overigens)  naar huis en langzaam dunde het gezelschap uit. We maakten nog een dansje met een local (die wel heel gek uit zijn ogen keek) en dropen af toen de kroeg sloot. Op een gegeven moment waren we wel heel associatief en opperde iemand – Paul, was jij het, of was toch ik het? – nog een verfrissende duik te nemen in de Waddenzee. Eenmaal op de dijk, bleken er alleen maar basaltblokken te liggen. Dat was ons iets te hard. De grote leider (Kim Jong-)Theo slaakte een zucht van verlichting.

We sliepen heerlijk en ’s ochtends nuttigden een ontbijtje in de Veerman. Rond kwart voor elf spoedigden we ons naar de boot. Daar namen we afscheid van Jan, die al zwaaiend op zijn fiets (het bleef een bijzonder gezicht) steeds kleiner werd tot zélfs zijn gigantische capuchon tot een puntje in de verte reduceerde.  Het was een prachtig weekend. Iedereen, maar met name Jan en Marietje, bedankt!

* De plek waar kruipende dieren oversteken bleek Wormerveer.